''Maar natuurlijk meneer!'' bulderde Ron. De voordeur ramde zijn welkom tegen de radiator. Met zijn milt op springen strompelde Alfred achter zijn vriend aan het muffe gangetje door. ''Kom binnen.'' zei Ron joviaal toen hij de woonkamerdeur openzwaaide. ''Leuk dat je eindelijk eens langskomt.''
///
Alfred had het niet zo op andermans huizen. Vooral op die van andere mannen niet, er hing zo'n lucht. De onverdraaglijk intieme geur van een man alleen in zijn eigen hol. Het was een geur dik als olie, hij kon die van zichzelf al nauwelijks verdragen; elke maandag hield hij schoonmaak, met chloor voor de douche en azijn voor de ruiten. Rons hol baadde in de beige schemering van doorgerookte vitrage. Er stond een biedermeiertje met een gehaakt kleedje eronder op de glazen salontafel.
''Wil je koffie?'' vroeg Rons rug vanuit de open keuken.
''Nee ik wil je computer gebruiken Ron verdomme zeg ik toch. Ik ben al twee minuten te laat.'' Onbedoeld kreunde Alfred.
''Kan je het niet gewoon beter opschuiven naar morgen?'' Ron vulde de waterkoker en Alfred wilde hem aanvallen op een of andere manier, maar deed het niet.
''Nee,'' hijgde hij in plaats daarvan, starend naar de klok boven het bankstel, ''nee, alles is voorbereid, ingesteld, afgestemd. Jij of all people moet dat toch begrijpen? Alsjeblieft man het is al drie over negen!'' Zweet prikte in zijn ogen.
Ron bromde iets en maakte een gebaar richting de gangdeur. Alfred stoof de gang in, waar het stonk, naar poep, en volgde het blauwe schijnsel dat uit een andere kamer kwam. Voor stadse begrippen had Ron een flinke woonruimte. Alfred zeeg neer in de gigantische bureaustoel en ging aan de slag.
///
''Wat is er eigenlijk aan de hand?'' Ron zette een vettige mok naast Alfreds elleboog en slurpte zelf aan de rand van iets dat een stenen vaas leek. Alfred zette de koffie uit zijn stootveld en startte Remote Administrator op.
''Om exact 09.00 uur had ik - ''
''Ja ja ja maar is je stroom afgesloten ofzo, waarom ben je niet thuis?''
''Sleutel.'' bracht Alfred uit, ogen aan zijn eigen desktop vastgezogen. ''Sleutel vergeten, deur dichtgetrokken.''
''Wel heel toevallig.'' merkte de ander op. ''Alsof het niet gelauncht wil worden.''
''Het is geen 'het' en het wordt niet 'gelauncht', hoe vaak moet ik jullie dat nog duidelijk maken.'' De programmeur schudde geagiteerd zijn hoofd heen en weer, zodat er spetters zweet van zijn schuurpapieren schedel vlogen, en ratelde voort op het vuile toetsenbord.
''Heel toevallig,'' prakkiseerde Ron verder, ''dat jij jezelf onbedoeld buitensluit, juist op deze dag...''
''En laat me met rust!'' Het hoofd schudde weer kort en hevig, alsof er een wesp uit het oor verjaagd moest worden.
''...en dat je daarom nu in mijn huis via mijn machine - ''
''Sorry man, sorry.'' Alfred zuchtte en blies. ''Ik ben je heel dankbaar, maar ik moet nu echt -''
''Maak je niet druk vriend.'' bulderde Ron. ''Ik maak tosti's.''
/
En Alfred deed wat hij moest doen. Elke handeling, elke stap in het opstartproces, die volgde op een vorige stap en voorafging aan een volgende, voerde hij vlekkeloos uit, zoals hij het al maanden gerepeteerd had. Hij censureerde het verontrustende feit dat hij in andermans huis, kamer, stoel zat, dat hij een andere muis hanteerde en het scherm te hoog stond. Hij was geconcentreerd tot in elke synaps. Alles moest goed gaan. En het ging goed.
Zijn bijnieren stootten een grote hoeveelheid adrenaline uit en zijn hartslag steeg bij elke klik die hem dichterbij het grote moment bracht. De concentratie werd een roes en de roes een trance en de trance een rush. Zijn neusvleugels spreidden zich, zijn pupillen gaapten als open zwarte gaten in de melkwitte bollen, zuurstof stormde al zijn holten door en hij drukte op de allerlaatste OK.
Om exact 09.17 deed hij Beth ontstaan.
/
/
De Breinbouwer is een verhaal over de ondergang van de mens. En speciaal over de ondergang van 1 mens: Alfred Lister, een software-engineer die een digitaal brein heeft gebouwd. Een virtuele robot die weliswaar bestaat uit 'enen en nullen', maar kunstmatig intelligent is en een naam heeft: Beth.
De Breinbouwer is een roman over de leugen die Liefde heet, over de zucht naar erkenning, over overleven en overleefd worden.
