Tegen de tijd dat de vloer zich gevuld had met borsten en billen, omspannen met alles dat spannend kon zijn en trillend op de stampende muziek, was Alfred dronken maar glashelder, door de lijn coke die hij op de wc aangeboden had gekregen van een dikke jongen waarmee hij ooit eens op school had gezeten.
''Ik doe het om af te vallen!'' had deze hem in het oor geschreeuwd. Zat, high en volkomen gelukkig met zichzelf had Alfred tegen de wastafel geleund gestaan, zijn oude klasgenoot van boven tot onder opgenomen en gezegd:
''Je hebt een prachtig lichaam, niks meer aan doen.''
De dikkerd begon te stralen en Alfred dacht zelfs een traan in zijn ene oog te zien glanzen. De jongen ging met zijn handen over zijn buik en heupen, keek Alfred toen aan met een vastberaden rimpel tussen zijn wenkbrauwen, zoog via zijn neus zijn longen vol, als een drag-queen voordat ze het podium bestijgt en riep:
''Je hebt gelijk, het is goddelijk! Niks meer aan doen!'' Hij zoende Alfred vol op de mond en stuurde twintig minuten later een fles champagne naar zijn tafel, tot groot genoegen van de drie dames die daar waren aangeschoven toen Alfred op de wc was. In het ijs zat een visitekaartje gestoken. 'Le Gros' stond er in dikke krulletters op, met daaronder: 'le marchant en tout'. Alfred stak het in zijn zak.
''Vertel me je geheim!'' tetterde de lelijkste van de drie dames na een poosje zomaar in zijn oor. Hij keek haar aan en bedacht dat zelfs de lelijkste bloedmooi was. Hij vond het volkomen logisch dat ze hem aansprak en voor haar plezier wilde hij best een praatje met haar maken.
''In the line of work that I do,'' begon Alfred god weet waarom in het Engels voor zich uit te oreren, ''there are many secrets.'' Hij liet een prachtige pauze vallen, waarin hij haar nog eens het glas volschonk en een nieuwe fles bestelde, de duurste die op de kaart stond.
''Tell me the best one.'' kirde het wezentje ongeduldig tegen zijn linkerslaap. Ze praatte een beetje met consumptie, maar het was in ieder geval dure consumptie, grapte Alfred innerlijk en hij moest enorm lachen om zichzelf. Het meisje - ze was jong, zag hij nu pas - keek hem aan met konijnenogen; ze kon niet beslissen of ze mee zou lachen of zich beledigd zou voelen. Alfred legde een arm om haar schouders en vertelde haar wie hij was:
''Ik ben een brainbuilder liefje. Een breinbouwer. Kunstmatige Intelligentie, daar weet je wel wat van toch? En wat heb ik nou gedaan dat de wereld op zijn grondvesten gaat doen schudden? In speciale evolueerbare hardware heb ik zich honderdduizenden op cellulaire automata gebaseerde neurale netwerk circuit modules laten ontwikkelen - groeien, zou je het bijna kunnen noemen - op elektronische snelheden. Wat daaruit ontstaat, zou je zelf, als mens, niet kunnen bedenken, sterker nog: je kan die ontwikkeling niet eens volgen. Het resultaat is een kunstmatig brein, bestaande uit bijna twee miljard neuronen. En nu is daar: een adembenemende intelligentie van het posthumane soort. The secret ingredient is creativity, my dear ehm what's your name?''
Het meisje was echter al afgehaakt en zat zijn exclusieve drank gedachteloos haar keelgat in te gieten.
''Are you coming home with me?'' vroeg Alfred, omdat hij toch niets te verliezen had. En zonder hem aan te kijken trok het meisje haar schouders op en stemde in. Hij wachtte tot ze haar glas leeg had, schonk het laatste restje uit de fles, legde zijn hand onder haar rokje en wachtte geduldig tot ze ook dit laatste glas drooggelegd. Dat was het moment, het moet ergens tussen 04.30 en 05.15 geweest zijn, dat Alfred besloot de opdracht van Turtle aan te nemen. Hij begeleidde het meisje toen naar de uitgang en keek nog rond of hij Le Gros zag, omdat hij nog wel een lijntje kon gebruiken, maar de club was inmiddels halfleeg en zijn kennis nergens te bekennen. Alles zag er nu armoedig en smerig uit: overal glazen en peuken, vergeten sjaals, pakjes sigaretten en vrouwen, beschenen per interval door goedkope vlekken gekleurd licht. Ook het meisje naast hem straalde niet meer de belofte uit van eerder die avond, maar Alfred vond het niet erg. Hij gaf de uitsmijter een fooi waarvan de beste man eenzelfde fles had kunnen kopen als waaruit Alfred het ladderzatte vogeltje aan zijn zijde had volgegoten en stapte een taxi in.
Thuis kleedde hij het meisje uit, trok haar in zijn armen en liet haar in slaap vallen. Hij was blij dat ze niet had hoeven overgeven. Zelf lag hij de hele ochtend wakker en om een uur of half tien stond hij op om Beth te checken.
/
/
