Webcam one:
Thighs on the sheets,
white on white,
like a landscape in wintertime.
Like a lovely whip cream sugar pie.
De cycloop is mijn bondgenoot.
Ik heb de ziel van een dichter. Wat ik doe is poezie; alleen erkenning van de kenners, de avant-garde, de fijnbesnaarden. Ik richt me in mezelf in; vouw het leven uit als een klapstoeltje.
Ik ben geen gewone vrouw.
Ik ben geen gewoon mens;
ik heb geen tupperware, geen pannenset, ik heb al drie jaar haar eigen keuken niet meer gezien.
Ik bestel.
Ik bestel het leven en de dood.
Hamburgers eet ik al lang niet meer. Periodes van kibbeling zijn er geweest. Emmers ravigotesaus. Mijn smaak heeft zich verfijnd en uitgedund. Dat zou je niet verwachten. En dat compenseer ik met dozen saucijzenbroodjes, gezinszakken Vlaamse frites en shoarmapizza XXL. Ik ontken mijn vetzucht niet.
Geld in de emmer uit het raam; ik takel het leven naar me op. Soms eet ik een pakje roomboter. Ik hoef er niet meer van te braken; het menselijk lichaam is tot extreme aanpassing in staat. Het is een indrukwekkende machine.
Login_fatforever-john says: Hello my queen of sweetness! Did you get my scones?
Over een vrouw die zich vult met eten, die zich terugtrekt uit het leven, die zich innestelt in de veiligheid van de digitale realiteit, die haar lichaam ten toon spreidt en dieper en dieper wegzinkt in de heerlijkheid van het niet-zijn. Totdat ze verdwijnt.
