Een comming-of-age stuk over een moeder die met haar vier zoons in een fort in de woestijn woont. Denk cactusplantage, denk Mad Max, denk in elke laars een mes.
/
/
RAMON
Mama er komt iets aan.
Een karavaan volgens mij.
Een lange stoffige sliert in de verte met een razend wolkje voorop.
/
PEET
Schieten mam!
/
WERNER
Ja schieten mam!
/
RAMON
Ik ren naar boven.
Als het een karavaan is dan blaas ik 'karavaan'.
/
MAMA
Goed zo Ramon, ik sta op scherp.
Als het een karavaan is gaat het voorste wolkje eraan.
/
PEET
Schieten mam!
Een waarschuwingsschot.
/
WERNER
Ja schieten mam!
Niks waarschuwingsschot, neermaaien die man!
/
MAMA
Pak mama's verrekijker. En hijs de grijze vlag.
/
RAMON
Hij komt met een rotvaart dichterbij.
/
WERNER
Boven blijven jij.
/
PEET
Schieten mam!
/
WERNER
Ja schieten!
/
PEET
Een waarschuwingsschot.
/
WERNER
Niks waarschuwingsschot.
Moeten we het daar nou elke keer over hebben?
We moeten ons water verdedigen.
/
[Trompetgeschal vanuit de uitkijkpost.]
/
MAMA
Hij blaast 'karavaan'.
Wie zomaar komt gaat dood.
Hij gaat eraan.
/
[Mama mikt en schiet.]
/
BRAM
Nou ligt hij dood met een wegrennend paard.
De karavaan gaat met een bocht terug naar de horizon.
/
WERNER
Goed gemikt mam.
/
MAMA
Ja Bram.
Terug naar de horizon.
/
/
Woestijnhuis kreeg een eervolle vermelding van de jury van de Nederlands-Duitse Jeugdtheater Toneelschrijf Prijs in 2006. Het jury-rapport vermeldt:
/
Een fascinerende tekst van een naar onze mening veelbelovende nieuwe Nederlandse toneelauteur.
/
Het heeft iets onaangepasts; in het uitgangspunt, in de situatie van overlevers, in de menselijke verhoudingen. Consequent van stijl, zeer goed geschreven dialogen en een ruige, hoekige sfeer.
/
Vier zoons en hun stoere moeder in de woestijn. Broeierige jongens die weg moeten. Omdat zoons vroeger of later nou eenmaal uit vliegen. Vanwege behoeftes die thuis niet bevredigd kunnen worden. En daarin valt weinig of niets te kiezen: sommige dingen moeten gewoon gebeuren, leuk of niet leuk. En dat raakt.
